W niektórych architekturach, na przykład w procesorach x86, dostępne są instrukcje, które zapewniają „pełną barierę”. Pełna bariera oznacza, że wszystkie instrukcje czytające lub zapisujące umieszczone przed nią są w pełni zrealizowane przed dowolnymi instrukcjami odczytującymi lub zapisującymi za nią. W innych architekturach, na przykład Itanium, odróżnia się również dwa rodzaje barier częściowych tj. „zajęcie” () dla odczytu i „zwolnienie” () dla zapisu, które dotyczą widoczności danych w operacjach odczyt-po-zapisie. Bariera typu „zajmij” zapewnia, że instrukcje następujące po niej zostaną wykonane dopiero po zsynchronizowaniu pamięci podręcznej z główną. Bariera typu „zwolnij” zapewnia, że instrukcje występujące przed nią zostaną całkowicie zrealizowane, po czym nastąpi zsynchronizowanie pamięci podręcznej z główną.
Języki wysokiego poziomu C++ Początkowo standard języka C++ nie definiował metody na generowanie bariery pamięci. W celu ich realizacji należało odwołać się do specyficznych rozszerzeń kompilatora lub funkcji systemu operacyjnego. Wraz z pojawieniem się C++11, pojawiły się standardowe mechanizmy ułatwiające korzystanie z wątków.