Reakcja na te niedostatki wyrażała się w końcu wieku m.in. przez odejście od tradycyjnej konstrukcji powieści i rezygnację z jej zasadniczych elementów, jak osadzony w społeczeństwie bohater znany z imienia i nazwiska, konsekwentnie prowadzona intryga, czy wreszcie pojęcie czasu i przestrzeni określających ramy, w jakich rozgrywa się powieśćMichel Raimond, La crise du roman des lendemains du naturalisme aux années vingt, Librairie José Corti, Paryż 1966.. Mirbeau, zafascynowany twórczością symbolistów, zwłaszcza Paula Claudela i Marcela Schwoba, zapragnął zrealizować własną wizję utworu, w którym „nie wszystko musi być jasne”O. Mirbeau, list do M. Schwoba, styczeń 1893, Correspondance générale t. II, L’Age d’Homme, Lozanna 2005, str. 713.. Wydaje się, że w jego dalszej drodze artystycznej nad tymi dążeniami przeważyła jednak chęć dotarcia do czytelnika z jasną i dobitną krytyką szeroko pojętych instytucji państwowych i społecznych (por. Dziennik panny służącej).