Bitwa o Angaur – bitwa II wojny światowej na Pacyfiku stoczona na wyspie Angaur na Pacyfiku w dniach od 17 do 30 września 1944 roku.

Tło Angaur jest małą wyspą wulkaniczną o długości 4,8 km, oddzieloną 9,7 km cieśniną od wyspy Peleliu. Rdzenna ludność (bardzo nieliczna) utrzymywała się z rolnictwa, rybołówstwa i wydobywania fosforanu. W połowie 1944 na wyspie stacjonowało 1400 żołnierzy japońskich pod dowództwem generała porucznika Sadae Inoue.

Słabe umocnienia obronne wysp Palau oraz możliwość budowy lotnisk polowych spowodowały, że wyspy były atrakcyjnym celem dla wojsk amerykańskich po tym, jak zajęto wyspy Marshalla. Jednakże braki w sprzęcie desantowym (barki, okręty desantowe) spowodowały, że akcja bojowa na wyspy Palau mogła rozpocząć się dopiero po zdobyciu Wysp Mariańskich.

Bitwa thumb|left|Mapa bitwy Bombardowanie Angaur przez pancernik USS „Tennessee”, krążowniki oraz bombowce nurkujące Douglas SBD Dauntless startujące z lotniskowca USS „Wasp” rozpoczęło się 11 września 1944. Sześć dni później, 17 września, 81 Dywizja Piechoty generała majora Paula J. Muellera wylądowała na wybrzeżu północno- i południowo-wschodnim. W początkowej fazie bitwy, główny problem dla wojsk amerykańskich stanowiły pola minowe, podczas gdy japońscy obrońcy nie stawiali dużego oporu.