Późniejsza dynastia Tang () – krótkotrwała dynastia rządząca częścią Chin w Okresie Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw, od 923 do 937 roku. Była pierwszą z trzech dynastii rządzonych przez Turków Shatuo. U szczytu potęgi kontrolowała większość północnych Chin.
Powstanie dynastii Po upadku Tang w 907 roku rozgorzał spór między jej sukcesorami - Późniejszą dynastią Liang, założoną przez Zhu Wena i państwem Jin założonym przez Li Keyonga na terenie dzisiejszej prowincji Shanxi. Rywalizacja ta nie wygasła nawet po śmierci Li Keyonga. Jego syn Li Cunxu kontynuował poszerzanie granic Jin kosztem ziem późniejszej dynastii Liang. Zarówno Li Keyong jak i Li Cunxu byli Turkami Shatuo, koczownikami zamieszkującymi północny step. Pochodzenie ułatwiło im zawarcie sojuszu z innymi koczownikami, takimi jak Kitanowie, co zwiększało przewagę Jin nad konkurentami i okazało się kluczem do sukcesu w ostatecznym zwycięstwie. Późniejsza dynastia Liang została pokonana przez Li Cunxu w roku 923. Władca Jin ogłosił wówczas restaurację dynastii Tang i przyjął tytuł cesarza.