Okazały się one dla astronomów zaskakujące – widma były podobne do widm klasycznych gwiazd Wolfa-Rayeta, ale należały ewidentnie do obiektów dużo młodszych od typowych gwiazd W-R i zawierających więcej wodoru.
W roku 2010 zespół astronomów kierowany przez Paula Crowthera z Uniwersytetu w Sheffield z Wielkiej Brytanii dokonał precyzyjnych obserwacji najjaśniejszych gwiazd należących do R136. Do obserwacji użyty został Teleskop VLT należący do Europejskiego Obserwatorium Południowego (ESO). Naukowcy korzystali również z archiwalnych danych z Kosmicznego Teleskopu Hubble'a. Mierzono widma i jasności czterech najjaśniejszych gwiazd w gromadzie (wszystkich tego samego typu widmowego WN5h): R136a1, R136a2, R136a3 i R136c. Analiza tych pomiarów z użyciem modeli ewolucji gwiazd pokazała, że są to młode gwiazdy, których masy łamią granicę 150 mas Słońca, uważaną dotychczas za górną granicę masy gwiazdy (tzw. granica Eddingtona). Najmasywniejszą i najjaśniejszą okazała się R136a1.