W 1919 wrócił do Polski. 19 kwietnia tego roku wstąpił jako ochotnik do 1 pułku szwoleżerów i został ranny podczas zajmowania Wilna. Po wyleczeniu wrócił do pułku i wziął udział w kolejnych walkach z bolszewikami. Od 23 lutego do 20 czerwca 1920 był uczniem kawaleryjskiej 27. klasy Szkoły Podchorążych w Warszawie. Po ukończeniu szkoły wrócił do pułku w randze podchorążego. W lipcu 1920 został przydzielony w charakterze instruktora do 4. szwadronu 201 pułku szwoleżerów, który był organizowany w Płocku. 10 sierpnia z 4. szwadronem dołączył do pułku i w jego szeregach walczył do końca wojny z bolszewikami. 16 lutego 1921 został mianowany z dniem 1 stycznia 1921 podporucznikiem kawalerii. W październiku 1921 został przeniesiony do rezerwy.
29 stycznia 1932 prezydent RP nadał mu stopień porucznika z dniem z 2 stycznia 1932 i 35. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych kawalerii. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i nadal posiadał przydział w rezerwie do 3 Pułku Szwoleżerów Mazowieckich.
W kwietniu 1930 ukończył studia na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej i otrzymał tytuł inżyniera dróg i mostów. Kierował budową hotelu Jana Kiepury w Krynicy-Zdroju. W 1933 mieszkał w Warszawie przy ul. Górnośląskiej 16 m.