Jego postanowienia potwierdzały traktaty madryckie- Franciszek I rezygnował z pretensji do ziem włoskich, Artois, Tournai i Flandrii a za zwolnienie synów miał zapłacić 2 miliony złotych écu. Pokój z Cambrai oznaczał wycofanie się z wojny Francji, pozostawiającą tym samym Wenecję, Florencję i Papiestwo na łasce cesarza.
Karol V spotkał się z papieżem w Bolonii, uzyskując od niego, w zamian za wycofanie wojsk i odzyskanie zagarniętych przez Wenecję terenów, obietnicę koronacji na cesarza oraz nadanie inwestytury na Królestwo Neapolu. Po zawarciu pokoju Karol, teraz hegemon Italii, zwołał zjazd do Bolonii na którym stawili się niemal wszyscy władcy państw włoskich. Nowy porządek na półwyspie Apenińskim zaprowadzany był dyktatem cesarza, który decydował o wszystkim. Dom sabaudzki za poniesione straty, spowodowane naruszeniem jego neutralności, zyskiwał Asti. Sforzowie, płacąc ogromną sumę pieniędzy, uzyskali od cesarza zgodę na powrót do Mediolanu. Wenecja oddała Państwu Kościelnemu sporne tereny, a resztę swoich posiadłości w Apulii przekazywała Królestwu Neapolu, którego władcą był zresztą cesarz. W Genui signoria pozostała w rękach Doria. 23 grudnia 1529 roku zawarta została "wieczna liga" mająca na celu trwałe związanie państw włoskich z domem habsburskim. 22 lutego Karol V koronowany został na króla Włoch a 24 na cesarza.