Pricak był mediewistą specjalizującym się w wykorzystywaniu źródeł orientalnych, a zwłaszcza tureckich, do badania dziejów Rusi Kijowskiej. Specjalizował się także w skandynawskich źródłach do dziejów Rusi. Jego opus magnum to dzieło The origin of Rus. Oprócz dziejów Rusi, Pricak badał też dzieje euroazjatyckich nomadów: Protobułgarów, Chazarów, Pieczyngów i Połowców. W odróżnieniu od swoich poprzedników (Mychajła Hruszewskiego, Dmytra Doroszenki i Iwana Krypjakewycza) nie napisał historii Ukrainy. Uważał, podobnie jak Wjaczesław Łypynski, że historia tego kraju musi być opisana „terytorialnie”, gdyż sięga starożytności, a obejmuje także dzieje Polski, ludów stepowych oraz innych narodów, które zamieszkiwały to terytorium. Idea ta została później podjęta przez jego ucznia Paula Magocsiego, związanego przez pewien okres z Harvard Ukrainian Research Institute. Pricak był politycznym konserwatystą, w młodości zwolennikiem hetmanatu i monarchizmu. Krytykował radykalizm polityczny i historyczny Hruszewskiego. Był także zwolennikiem pojednania żydowsko-ukraińskiego.