Ceramika iłżecka – polski film dokumentalny z 1951 roku w reżyserii Andrzeja Wajdy.
Produkcja Pomysł na film dokumentalny Ceramika iłżecka wziął się jeszcze z pobytu Wajdy w Radomiu podczas II wojny światowej. Przyszły reżyser jeździł do odległej o 30 km od Radomia Iłży, którą ciepło wspominał nie tylko ze względu na przyjaznych ludzi, ale również jako tradycyjne miasteczko słynące z rzemiosła garncarskiego. Jak sam Wajda opowiadał, Ceramika iłżecka wynikła z jego odkrycia z 1948 roku, kiedy zorientował się, że na wystawie garncarskiej w Iłży znajduje się jego prymitywna figurka konia ulepiona dwa lata wcześniej.
Pomysł nakręcenia filmu oświatowego o ceramice w Iłży Wajda spisał jeszcze podczas studiów w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Rok później, opuściwszy ASP na rzecz Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej w Łodzi, rozpoczął po nieudanej etiudzie Zły chłopiec prace nad Ceramiką iłżecką. Początkowo film miał przedstawiać konflikt pomiędzy spółdzielnią pracy założoną wśród iłżeckich garncarzy a jej członkami, którym spółdzielnia skonfiskowała wszelkie wyroby na użytek publicznych zamówień.