Została skazana, w trybie administracyjnym, na pięć lat zesłania na Syberię do Kraju Narymskiego. Wskutek starań obrony oraz świadectwa lekarskiego zmieniono miejsce zesłania do guberni astrachańskiej.
26 sierpnia 1906 została wysłana etapem do Chańskiej Stawki. Niebawem podjęła próbę ucieczki, i na początku stycznia 1907 ponownie pojawiła się w Warszawie. Przystąpiła do PPS-Lewicy i rozpoczęła działalność w Łodzi, wchodząc w skład Łódzkiego Komitetu Robotniczego. Brała udział w jednej z akcji bojowej Milicji PPS-Lewicy na urząd gminny pod dowództwem Stanisława Hempla, celem zdobycia blankietów paszportowych.
Po połowie 1907 zdekonspirowana w Łodzi, przeniosła się do Zagłębia Dąbrowskiego. W styczniu 1908 została aresztowana w Będzinie pod fałszywym nazwiskiem. Była więziona w Będzinie i Piotrkowie, gdzie uczestniczyła w długotrwałej głodówce protestacyjnej. Przewieziona do X pawilonu Cytadeli warszawskiej, 8 maja 1909 została postawiona przed sądem. Oskarżona o przynależność do PPS została skazana na pozbawienie praw stanu i 4 lata katorgi. Po staraniach adwokata Stanisława Patka, zamieniono jej karę na rok i dziewięć miesięcy więzienia z zaliczeniem dotychczasowego aresztu. Jednak zakazano jej zamieszkania w Warszawie oraz guberniach warszawskiej, lubelskiej, piotrkowskiej i siedleckiej. Więzienie opuściła w styczniu 1910.