Opisana metoda nazywana jest „odcinaniem małych podzbiorów” i realizowana jest w ten sposób, że warunkiem wywołania rekurencyjnego procedury sortowania szybkiego jest rozmiar tablicy większy od pewnej ustalonej wartości, eksperymentalnie wyznaczonej na .
Po zakończeniu rekurencyjnych wywołań procedury sortowania szybkiego tablica podzielona jest na szereg małych podzbiorów o rozmiarze nie większym niż 9, porozdzielanych elementami, które w rekurencyjnych wywołaniach procedury sortowania szybkiego wykorzystywane były jako elementy osiowe. Dla każdego takiego podzbioru prawdą jest, że klucz żadnego z jego elementów nie jest mniejszy od klucza jakiegokolwiek elementu poprzedzającego zbiór w tablicy ani nie jest większy od klucza jakiekolwiek elementu po nim następującego. Dla prawie posortowanej tablicy wywołuje się wówczas procedurę sortowania przez wstawianie, której zadaniem jest uporządkowanie zbioru do końca. Sortowanie przez wstawianie jest elementarnym algorytmem sortowania, ale posiada liniową złożoność obliczeniową dla uporządkowanych tablic danych, ponieważ każdy kolejny element jest przepychany do przodu tablicy do momentu natrafienia na element od niego mniejszy.