Kurion, który wyraźnie lekceważył Warusa, wyruszył za nim do Afryki zabierając z sobą zaledwie 2 legiony (z czterech otrzymanych od Cezara). W pierwszym starciu pokonał gładko siły Rzymianina, ale wkrótce stanął wobec głównych sił numidyjskiego króla Juby i poniósł klęskęKrawczuk: Kronika starożytnego Rzymu, s.163.
Po bitwie pod Farsalos resztki wojsk Pompejusza i jego zwolenników (był wśród nich Katon Młodszy) zbiegły do Afryki z zamiarem kontynuowania walki. Za namową Katona Varus zrzekł się naczelnego dowództwa na rzecz Scypiona Metellusa Nazyki.
W 46 p.n.e. Warus był jednym z dowódców pompejańskiej floty. Po przegranej w bitwie pod Tapsus, zbiegł do Hiszpanii. Tam został pokonany w bitwie morskiej w pobliżu Kartei przez Didiusza, dowodzącego flotą cezariańską, co zmusiło go do dołączenia do pompejańskich sił lądowych. Poniósł śmierć w bitwie pod Mundą. Jego głowa, podobnie jak głowa Tytusa Labienusa, została zaprezentowana Cezarowi.
Przypisy
Bibliografia Gajusz Juliusz Cezar: Wojna domowa: Bellum Civile: Księga I-II, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 1992,
Kategoria:Rzymianie Kategoria:Zmarli w 45 p.n.e.