W 1716 zamieszkały przez rodzinę królewską kompleks architektoniczny składał się z budynku głównego, dwóch domów mieszkalnych, założenia tarasowego z apartamentami, dwóch budynków gospodarczych, areału ogrodowego z plenerową sceną oraz licznych instalacji wodnych. W swoich planach, król i architekt kierowali się ukształtowaniem położonego na wschód od miasta terenu by w sposób fizyczno-mechaniczny (wykorzystując jedynie spadki terenu), zapewnić działanie fontann i wodotrysków. Plany, przede wszystkim te dotyczące założeń parkowych, nie zostały jednak sfinalizowane przez Leszczyńskiego. Budowę zakończył w 1728 Gustav Samuel Leopold, w l. 1718–1731 książę Palatynatu-Zweibrücken.
W następstwie interregnum obiekt podupadł i dopiero w czasach księcia Christiana IV (1742–1775) został ponownie przywrócony do życia. Christian zatrudnił architekta ogrodów Johanna Ludwiga Petri, by ten rozbudował Tschifflik i zaprojektował go na miarę czasu. Petri kierował się przy tym między innymi angielską sztuką budowy ogrodów. W latach 1757–1769 w ogrodzie została założona bażantarnia (niem. Fasanerie).