Tymczasem z polowania powraca również primadonna Bella Giretti, faworyta księcia Felice, w towarzystwie kochliwego szampelana Pimpinellego. Pimpinelli anonsuje księżnej przybycie wieśniaków, którzy chcą jej złożyć hołd. Teraz dopiero Paganini orientuje się, że rozmawiał z księżną, wyznał jej miłość i domagał się pocałunku. Nadchodzi książę Felice, który nadal obstaje przy odwołaniu koncertu. Paganini chce odejść, zostaje jednak zatrzymany przez księżnę. Ona dobrze wie, że to ona rządzi księstwem i ostatecznie to jej decyzja będzie ważna. Prosi więc Paganiniego, by jutro zagrał w Lukce. Skrzypek zgadza się, czując, że czeka go największa przygoda w życiu.
Akt II Upłynęło sześć miesięcy. Paganini pozostał w Lukce, przyjął godność dyrektora i kapelmistrza książęcej Opery, której primadonną jest piękna Bella Giretti. Paganini gra z Pimpinellim w karty i przegrywa wszystko, nawet skrzypce. Karta nigdy mu nie idzie, ma natomiast, jak mówią Pimpinelli i Bella, szczęście w miłości (To winna miłość). Pimpinelli zwraca skrzypce Paganiniemu, w zamian chciałby poznać receptę na zdobywanie kobiet, z żadną bowiem dotąd nie odniósł sukcesu. Paganini radzi mu jak umie (Mieć kochanek choćby sto), jego rady nie przynoszą jednak Pimpinellemu wielkiego pożytku.