Uważa się je za przypuszczalnie tożsame z „lasciva nomismata” wspomnianymi przez Marcjalisa w jednym z epigramów (VIII, 78)«Spintria» w C.C. Chamberlain: Guide to Numismatics, London 1965, s. 156.. Pochodzą głównie z I wieku n.e. (aż do czasów DomicjanaDo wczesnych można zaliczyć też egzemplarz znaleziony przypadkowo nad Tamizą pod koniec 2010 r. – jako pierwszą znaną nauce spintrię pochodzącą z obszaru Wysp Brytyjskich (Cathryn Creed: Roman spintria from the banks of the Thames) [dostęp 2014-12-11].), choć rzadkie znaleziska mogą świadczyć o używaniu ich w II wieku i późniejNp. żeton znaleziony w Thailen (Kraj Saary, Niemcy) pochodzący z 3 ćwierci III wieku..
Pochodzenie nazwy Terminem tym u Rzymian określano najprawdopodobniej prostytutkę męską, czego ślady znajdujemy u Swetoniusza (Żywoty cezarów) i Tacyta (Roczniki)Swetoniusz: Żywoty cezarów (przeł. J. Niemirska-Pliszczyńska), Wrocław 1965, s. 216; Tacyt: Dzieła (przeł. S. Hammer), Warszawa 2004, s. 200.. Nazwę przeniesiono na rzymskie żetony obsceniczne dopiero w XVII w., zapewne wskutek swoistego nieporozumienia z tekstem SwetoniuszaNiemiecki uczony E. Spanheim w 1664 r.;