Łącznie odniósł na Triplane 6 zwycięstw (wszystkie na samolocie nr N5465, ostatnie 12 listopada 1917), po czym do końca roku odniósł jeszcze 5 zwycięstw na nowszym myśliwcu Sopwith Camel.
Po odpoczynku w Anglii, powrócił w marcu 1918 do swojej jednostki, która w kwietniu 1918 została przeformowana na 201. Dywizjon Royal Air Force. W składzie tego dywizjonu służył do sierpnia 1918, jako dowódca eskadry (flight)N. Franks: Nieuport Aces..., s.31-32. Latając Camelem odniósł podczas I wojny światowej 24 zwycięstwa, kończąc wojnę z wynikiem 33 zwycięstwIlość zwycięstw według The Aerodrome. Podawane są w publikacjach 32 zwycięstwa do końca wojny, lecz mimo to 35 ogółem (np. N. Franks: Sopwith Camel Aces...), prawdopodobnie z powodu niejasnych okoliczności trzeciego zwycięstwa..
W latach 1919–1920 walczył w składzie 47. Dywizjonu RAF podczas interwencji ententy na południu Rosji radzieckiej, latając tam na lekkich bombowcach DH-9, następnie Camelach. Zestrzelił tam kilka samolotów bolszewickich. Za ataki z małej wysokości na czerwoną kawalerię 12 października 1919 w obronie Carycyna został odznaczony orderem DSO. Dwa zestrzelenia zaliczono mu oficjalnie, podnosząc jego konto do 35The Aerodrome podaje daty 7 i 18 października 1918 (błędny rok?). Służył następnie jako dowódca eskadry w 30.