tynem, czyli rodzajem wysokiego drewnianego ogrodzenia. I połowa XII wieku W okolicach dzisiejszego Placu Staromiejskiego powstaje starsza od Nysy osada przedlokacyjna, nazywana później Starym Miastem, zamieszkiwana przez ludność polską. Niewielki napływ obcych osadników (Flamandów, Niemców i Żydów) nastąpił dopiero po reformie ustrojowej miasta (1223) i najeździe mongolskim (1241). W późniejszych czasach kolonizacja niemiecka zaczęła stopniowo przybierać coraz większe rozmiary i w związku z tym w drugiej połowie XIV wieku język polski w mieście zaczął być wypierany przez niemiecki. Na początku XV wieku rdzenna, polska ludność pod wpływem przeważających liczebnie osadników niemieckich uległa niemal całkowitej germanizacji. 1198 Książę opolski Jarosław zostając biskupem wrocławskim konsekrował kościół św. Jakuba oraz dołączył ziemię nyską do kasztelanii otmuchowskiej, zwiększając dobra biskupie. I połowa XIII wieku Biskupi wrocławscy sprowadzają do Nysy osadników z Flandrii, którzy wyspecjalizowali się w osuszaniu i uprawie podmokłych terenów, a także rzemieślników z Niemiec. Następuje stopniowa melioracja okolicznych mokradeł i karczunek lasów, powiększa się miejski areał uprawny. 1223 Nysa otrzymała lokację na prawie flamandzkim – w dokumencie wzmiankowane jest zarówno Stare Miasto, jak i Nowe Miasto.