Za projekt i połączenie członu odpowiedzialny był zakład Rocket Propulsion Establishment z siedzibą w Westcott w hrabstwie Buckinghamshire.
Rakietę nazwano zgodnie z polityką „Tęczowych Kryptonimów” (Rainbow Codes), wprowadzoną przez Ministerstwo Zaopatrzenia, według której programy badawcze przeprowadzane przez Brytyjskie Siły Zbrojne miały otrzymywać nazwy składające się z koloru i rzeczownika.
Rakieta 55px|thumb|left|Przekrój rakiety, ukazujący położenie zbiorników na paliwo i utleniacz, silników i trzeciego członu w osłonie.
Pierwszy i drugi człon Black Arrow zasilane były naftą RP-1, spalaną z użyciem stężonego nadtlenku wodoru jako utleniacza. W porównaniu z wieloma ówczesnymi systemami rakietowymi w Black Arrow wymagany był większy zbiornik na utleniacz, ponieważ optymalne proporcje mieszaniny utleniacza i paliwa wynosiły w niej około 7:1. Zbiorniki na utleniacz zlokalizowane były poniżej zbiorników paliwa zgodnie z praktyką umieszczania gęstszego materiału napędowego na dole rakiety tak, aby obniżyć środek masy i ułatwić sterowanie rakietą.