Od 1930 do 1970 związany z Kliniką Psychiatrii Uniwersytetu w Bazylei, gdzie współpracował m.in. z Johnem E. Staehelinem. Specjalizował się w psychiatrii sądowej. Został Privatdozentem w 1937. W 1947 roku został profesorem nadzwyczajnym. W 1969 otrzymał od Uniwersytetu w Bazylei tytuł doktora prawa honoris causa. Zmarł w 1980 roku.
Należał do Towarzystwa Medycznego w Bazylei, Szwajcarskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, Szwajcarskiego Towarzystwa Kryminologicznego, Szwajcarskiego Towarzystwa Prawa KarnegoWho’s who in science in Europe, Vol. 1. F. Hodgson, 1967 s. 448..
Dorobek naukowy Jego dysertacja doktorska dotyczyła zagadnienia regeneracji ogona u jaszczurek. Później interesował się m.in. tematyką wpływu promieni rentgenowskich na jądra, chirurgicznego leczenia zaburzeń płciowych, transwestytyzmu, leczenia schizofrenii insuliną.