W Krakowie mieszkała i dawała koncerty pianistka – księżna Marcelina Czartoryska, uczennica Fryderyka Chopina, późniejsza protektorka Konserwatorium; działał także od 1838 kompozytor i pianista Franciszek Mirecki, uczeń Jana Nepomucena Hummla w Wiedniu. U niego kształcił się Władysław Żeleński, założyciel Konserwatorium. Do Krakowa przyjeżdżali z koncertami wybitni wykonawcy z innych ośrodków: Ferenc Liszt, Johannes Brahms, Ignacy Jan Paderewski, Aleksander Michałowski, Henryk Melcer, Zygmunt Stojowski, Emil von Sauer czy Eugen d’Albert.
Konserwatorium przed wojną Wśród pierwszych profesorów fortepianu nowo powstałej uczelni znalazły się znaczące postacie pianistyki, absolwenci prestiżowych konserwatoriów europejskich – wiedeńskiego i petersburskiego: Seweryn Eisenberger (także uczeń Grzywińskiej i Leszetyckiego), Jerzy Drozdowski (uczeń Antona Brucknera i Aleksandra Michałowskiego, autor szeregu szkół na fortepian), Wiktor Łabuński (uczeń Felixa Blumenfelda), Jerzy Lalewicz (uczeń Rimskiego-Korsakowa), Bolesław Domaniewski (uczeń Antona Rubinsteina) Zbigniew Drzewiecki (po wojnie rektor uczelni) Egon Petri prowadzący przez rok klasę mistrzowską.
Klasy fortepianu prowadzili także kolejni dyrektorzy Konserwatorium: Władysław Żeleński, Wiktor Barabasz, Bolesław Wallek-Walewski.