na skutek II rozbioru Polski miasto dostało się pod panowanie pruskie, a w latach 1807–1815 było w granicach Księstwa Warszawskiego. W pierwszej połowie XIX wieku istniały w mieście fabryki sukna, szali, dywanów i pasów oraz browar. W okresach powstania styczniowego okolice Kleczewa były miejscem zażartych walk (m.in. 21 marca, 10 czerwca, 13 lipca 1863 roku i 15 kwietnia 1864 roku). W 1870 r. władze carskie odebrały Kleczewowi prawa miejskie, które przywróciła z powrotem władza polska w 1919 r. W 1905 roku w Kleczewie wybuchł strajk szkolny. Po I wojnie światowej w mieście nastąpiło ożywienie gospodarcze, zaczęły powstawać zakłady i warsztaty, osiedlać się liczna społeczność żydowska. II wojna światowa odcisnęła się krwawym piętnem na historii miasta – w czasie okupacji niemieckiej życie straciło 1000 Żydów i 83 Polaków. Miasto zostało zajęte przez oddziały 8 Armii Gwardii 1 Frontu Białoruskiego Armii CzerwonejRada Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa, „Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939–1945”, Sport i Turystyka 1988, , s. 336.. Okres powojenny to zdecydowany okres rozwoju miasta. Zaczęto wydobywać węgiel brunatny w okolicznych odkrywkach m.in. Jóźwin, Kazimierz, a w niedługim czasie przeniesiono do Kleczewa siedzibę i dyrekcję Kopalni Węgla Brunatnego Konin.