thumb|Jan Slaski w mundurze porucznika WP Jan Slaski (Ślaski, niewłaściwie Śląski) (ur. 7 grudnia 1895 w majątku Trzebcz Szlachecki, pow. chełmiński, zm. 20–22 kwietnia 1940 w Katyniu) – polski polityk i wojskowy, major kawalerii Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, działacz niepodległościowy, poseł IV kadencji i senator V kadencji II RP, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Pochodził ze szlacheckiej rodziny Slaskich herbu Grzymała. Syn Ludwika Maurycego Slaskiego i Marii z domu Świackiej. W Bydgoszczy uczęszczał do gimnazjum realnego i zdał maturę. W styczniu 1915 powołano go do armii niemieckiej i służył w 13 pułku ułanów w Hanowerze. Ukończył Szkołę Podchorążych Kawalerii w Dobritz k. Berlina i uzyskał awans na stopień podporucznika. Od 12 grudnia 1916 do 15 sierpnia 1917 w Legionach Polskich był instruktorem. W czasie I wojny światowej walczył na froncie rosyjskim i francuskim. W sierpniu 1916 został ranny. Od stycznia do maja 1919 pracował w Organizacji Wojskowej Pomorza. W latach 1919–1921 służył w Wojsku Polskim. Podczas powstania wielkopolskiego, organizował 2 pułk ułanów i był w nim dowódcą I szwadronu. Również jako dowódca szwadronu walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Po zakończeniu wojny był dowódcą w szwadronie zapasowym 16 pułku ułanów.