Od czerwca 1952 był asesorem sądowym w okręgu Sądu Wojewódzkiego w Opolu, skąd po kilku miesiącach (w październiku tegoż roku) przeszedł na sędziego Sądu Powiatowego w Opolu. Znany był z negatywnego stosunku do tzw. dekretów marcowych, wprowadzających kary więzienia bez zawieszenia za najdrobniejsze kradzieże; bojkotując przepis, karę wskazaną kodeksem wymierzał, ale zawieszał jej wykonanie, co skutkowało seryjnymi rewizjami prokuratorskimi, a po pewnym czasie – milczącą akceptacją ze strony prokuratury. Jednocześnie Fułat prowadził działalność społeczną, był aktywnym związkowcem (szczególnie interesował się pomocą w zakresie spraw bytowych i mieszkaniowych) i spółdzielcą. Po przemianach politycznych października 1956 wybrany został na przewodniczącego wydziału Sądu Powiatowego, a środowisko prawnicze widziało w jego osobie kandydata na posła.

W marcu 1959 przeszedł do pracy w adwokaturze i uzyskał wpis na listę adwokatów Wojewódzkiej Izby Adwokatów w Katowicach z siedzibą w Lublińcu. W 1961 przeniesiony został do Izby w Opolu;