Po zabezpieczeniu znaleziska Legrand wyjaśnia jak dowiedział się o jego położeniu, bazując na danych, które dotarły doń po odkryciu złotego żuka.
Historia zawiera motywy kryptologiczne ze szczegółowym wyjaśnieniem rozwiązania prostego szyfru podstawieniowego zawierającego ciąg znaków.
Analiza Chociaż Poe nie wynalazł „sekretnego pisania” czy kryptografii (inspiracją dla niego była najprawdopodobniej powieść Robinson CrusoeRosenheim, 13.), to z pewnością przyczynił się do jego spopularyzowania. Dla większości ludzi w XIX wieku kryptografia była czymś zagadkowym, a ci, którzy byli w stanie złamać zaszyfrowany kod wiadomości, byli postrzegani prawie jako obdarzeni nadprzyrodzonymi zdolnościamiFriedman, 40–41.. Poe zwracał uwagę na kryptografię, jako na nowość, w cyklu artykułów publikowanych przez cztery miesiące na łamach „Alexander’s Weekly Messenger” w 1840 roku. Prosił czytelników, by przedstawiali własne szyfry, chwaląc się, że może łatwo złamać każdy z nichSilverman, 152.. W lipcu 1841 roku opublikował artykuł Some Words on Secret WritingSova, 61. w „Graham’s Magazine” i zdając sobie sprawę z zainteresowania tematem, napisał Złotego żuka. Był to jeden z niewielu utworów literackich, w których szyfr stanowił integralną część historiiRosenheim, 2..