był dwukrotnie delegowany za granicę, odbył staże u Józefa Babińskiego, Ernesta Dupré i Ilji Miecznikowa w Paryżu, u Emila Kraepelina w Monachium i Theodora Ziehena w Berlinie. W 1911 r. mianowany profesorem Instytutu Psychoneurologicznego w St. Petersburgu. Dwa lata później stanął do konkursu na profesora psychiatrii Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, ale konkursu nie wygrał.. W 1914 r. został powołany do wojska.
Od 1918 r. pracował w Polsce, zajmował się organizacją Uniwersytetu Wileńskiego. 30 grudnia tegoż roku został dziekanem Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Wileńskiego, w latach 1919/20 i 1920/21 był zaś prodziekanem. Profesor nadzwyczajny, a potem profesor zwyczajny neurologii, organizator i kierownik kliniki neurologicznej w Wilnie. Po likwidacji kliniki w 1933 r. przeniósł się do Warszawy, ale niedługo przed śmiercią wrócił do Wilna, gdzie zmarł. Pochowany jest na Cmentarzu na RossieWilno - ROSSA. Wspomnienia pośmiertne opublikowali Adolf FalkowskiFalkowski A., Ś.p. prof. Stanisław Władyczko. Rocznik Psychjatryczny 28, s. 180–186, 1936., Janina HurynowiczównaHurynowiczówna J. Pamięci prof. dra Stanisława Władyczki. Pamiętnik Wileńskiego Towarzystwa Lekarskiego 12 (4/5), s. ix-x, 1936. i GenzelGenzel I. Prof. S. Władyczko (nekrolog).