Dlatego pod koniec lat osiemdziesiątych w krajach NATO zaczęto pracować nad nową klasą broni o osiągach pośrednich pomiędzy pistoletem maszynowym a subkarabinkiem (tzw. PDW – Personal Defense Weapon). Prace przyśpieszyło powołanie w latach 90 komisji, która miała zająć się oceną nowych konstrukcji broni służącej do samoobrony.
W tym czasie była już gotowa pierwsza konstrukcja spełniająca wymagania. Już w 1986 roku w zakładach FN skonstruowano nową broń, której produkcję pod oznaczeniem P90 zaczęto w 1991 roku. Była to broń rewolucyjna. Zbudowana w dużej części z polimerów, w układzie bullpup z oryginalnym umieszczonym poziomo nad komorą zamkową magazynkiem. Największą rewolucją był jednak używany w nowej broni nabój SS190 5,7 × 28 mm. Przy energii wylotowej pozwalającej zakwalifikować go jako nabój pistoletowy, posiadał on jednak budowę typowego naboju pośredniego. Właśnie z powodu naboju przez dość długi czas broń tę określano jako karabinek. Po zaprezentowaniu pistoletu Five-seveN zasilanego tą samą amunicją zmieniono klasyfikację i obecnie nabój 5,7 × 28 mm jest klasyfikowany jako mikrokalibrowy nabój pistoletowy, a P90 jako pistolet maszynowy.