W sierpniu 1914 wstąpił do Legionu Wschodniego, a po jego rozwiązaniu do 3 pułku piechoty Legionów Polskich. Pełnił w tym oddziale między innymi funkcję adiutanta dowódcy pułku, Henryka Minkiewicza. 18 października 1914 został mianowany podporucznikiem, a 25 czerwca 1915 awansowany na porucznika piechoty. W czerwcu 1915, po odniesionej kontuzji w Besarabii był leczony w Szpitalu Rezerwowym Nr 1 Stiftskas w Wiedniu. 6 lipca 1916 w bitwie pod Kostiuchnówką dostał się do rosyjskiej niewoli pod wsią Wołczeck. Przebywał w Mikołajewsku, w guberni samarskiej. W 1917 zbiegł z niewoli i wrócił do macierzystego pułku, w którym objął dowództwo kompanii. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. Po bitwie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) internowany, a następnie wcielony do armii austro-węgierskiej i odesłany na front włoski do Udine.