Cały kompleks inkermański przeżywał wówczas wielki rozwój, co wiązało się z donacjami księstwa Teodoro. Działało tu wtedy co najmniej osiem klasztorów z 30 cerkwiami, które posiadały także swoje oddzielne skity. Zniszczenie księstwa pod koniec 1475 i opanowanie jego terytorium przez Turcję spowodowało likwidację szeregu wspólnot zakonnych Inkermanu i upadek nielicznych pozostałych. Tym niemniej niektóre klasztory funkcjonowały aż do 1778, gdy wysiedlono całą ludność prawosławną do Rosji. Po zajęciu Krymu przez carską Rosję tereny te pozostawały opuszczone do 1850, kiedy to przy Monastyrskiej Skale reaktywowano jeden klasztor, który objął część dawniejszych pomieszczeń skalnych, poszerzonych i odnowionych, oraz zespół nowo wybudowanych budynków u podstawy urwiska. Klasztor ten pod wezwaniem św. Klemensa (Klimenta) liczył na początku XX w. około 50 mieszkańców i działał do 1926, gdy został zlikwidowany przez komunistyczne władze ZSRR. Jego powtórna reaktywacja nastąpiła w latach 90. XX w. już pod władzą Ukrainy i funkcjonuje on do dziś.