Był to obiekt ósmej wielkości gwiazdowej (czyli około 6 razy ciemniejszy od najsłabszych gwiazd widocznych gołym okiem) w gwiazdozbiorze Pegaza i początkowo uznał go za mgławicę. Za swoje odkrycie został uhonorowany medalem Astronomical Society of the Pacific (1926). W latach 1928–1938 pracował w Obserwatorium Astronomicznym Uniwersytetu Warszawskiego. W tym czasie brał udział w pracach Polskiego Towarzystwa Przyjaciół Astronomii, a w latach 1930–1934 redagował „Uranię”. W 1931 obronił doktorat na UJ. W 1938 powrócił do Krakowa, gdzie przez rok pracował jako nauczyciel fizyki i astronomii w VII Państwowym Liceum i Gimnazjum im. Augusta Witkowskiego.

W okresie okupacji nauczał w tajnych kompletach w Gimnazjum im. H. Kaplińskiej.

Od 1946 pracował w Państwowym Instytucie Hydrologiczno-Meteorologicznym w Krakowie. Był członkiem założycielem reaktywowanego w Krakowie na przełomie 1947/1948 Polskiego Towarzystwa Miłośników Astronomii, wydającego czasopismo „Urania”.

Z powodu złego stanu zdrowia w 1957 przeszedł na rentę inwalidzką. Od 1959 do 1973 współpracował z krakowskim obserwatorium przy wykonywaniu obliczeń efemeryd zakryć gwiazd przez Księżyc do „Rocznika Astronomicznego Obserwatorium Krakowskiego”.