Tak więc ocena głośności dźwięku jest proporcjonalna do logarytmu ciśnienia akustycznego na membranie bębenka, ocena intensywności zapachu jest proporcjonalna do logarytmu stężenia zapachowego odorantów, zaś ocena jasności światła jest proporcjonalna do logarytmu strumienia światła mierzonego na powierzchni oka. Właśnie z powodu stosowalności prawa Webera-Fechnera w pomiarze głośności dźwięków stosuje się jednostki ilorazowe takie jak bel i jego podwielokrotności. Z tego samego powodu skuteczność procesów dezodoryzacji gazów, określana na podstawie zmiany intensywności zapachu, jest zawsze mniejsza od oczekiwanej na podstawie zmiany stężenia zanieczyszczeń.
Inną konsekwencją prawa Webera-Fechnera jest fakt, że aby uzyskać liniową skalę, np. w pokrętle głośności radia (czyli dwa razy dalsza pozycja daje dwa razy głośniejszy dźwięk), należy stosować potencjometr logarytmiczny. Podobny charakter ma zależność odbieranej subiektywnie wysokości dźwięku od obiektywnie określanej częstotliwości (skala melowa).
Przejawem tego prawa jest także znana od czasów starożytnych wielkość gwiazdowa. Bodźcem jest światło wpadające do oka, reakcją jasność gwiazdy w wielkościach gwiazdowych. Magnitudo gwiazdy zmienia się o 5 jednostek, gdy natężenie jej światła zmienia się stukrotnie (zob.