Szkoła funkcjonowała w Chełmie do kwietnia 1945 r., a następnie została przeniesiona do Modlina. W tym czasie zmieniono jej nazwę na Oficerską Szkołę Broni Pancernej oraz zmniejszono jej stan etatowy do 478 oficerów i podoficerów stanu stałego i 560 podchorążych. Czas szkolenia podchorążych wydłużono do roku, a następnie do dwóch lat. W czerwcu 1947 szkołę przeniesiono do Poznania, gdzie po połączeniu z Oficerską Szkołą Samochodową, którą rozformowano, powstała Oficerska Szkoła Broni Pancernej i Wojsk Samochodowych. Szkołę rozlokowano w koszarach artyleryjskich przy ul. Golęcińskiej, które przed wojną zajmowały: 7 pułk artylerii ciężkiej, 7 dywizjon artylerii konnej i 7 dywizjon artylerii przeciwlotniczej.
W szkole przygotowywano oficerską kadrę dowódczą dla potrzeb dynamicznie rozbudowywanych wojsk pancernych i zmotoryzowanych. W 1948 roku szkoła ponownie przyjęła nazwę Oficerskiej Szkoły Broni Pancernej, co związane było z przejęciem szkolenia kadry dla służby samochodowej przez Oficerską Szkołę Samochodową w Pile.
W 1951 szkołę przekształcono w Oficerską Szkołę Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych.
Kadra szkoły
Komendanci płk Jan Lewandowski (1944-1945) płk Gwidon Czerwiński (1945) gen. bryg.