W porewolucyjnej Kubie objął urząd wicepremiera i ministra sił zbrojnych. Uchodził za drugą najważniejszą postać w państwie. Optował za nawiązaniem bliskich relacji ze Związkiem Radzieckim. Odwiedził ten kraj w 1962 celem negocjacji pomocy wojskowej dla wyspy. Od 1962 roku II sekretarz Zjednoczonej Partii Rewolucji Socjalistycznej, a od 1965 II sekretarz Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Kuby. Choć był zadeklarowanym marksistą, wykazywał o wiele większe zainteresowanie reformami gospodarczymi aniżeli jego starszy i bardziej umiarkowany brat. W połowie lat 80. pozwolił na rynkowe reformy w kilku przedsiębiorstwach państwowych kontrolowanych przez wojsko. Opowiedział się za dalszą liberalizacją gospodarki w chwili gdy rozpad ZSRR (a tym samym wstrzymanie wymiany handlowej z tym krajem) wywołał na wyspie kryzys gospodarczy. W połowie lat 90. przeprowadził wiele reform, które przyczyniły się do częściowego ożywienia gospodarki i rolnictwa.