Specjalizował się w historii polskiego prawa cywilnego, prawa litewskiego i niemieckiego. Opracował pierwszą nowoczesną syntezę historii polskiego prawa cywilnego (Prawo prywatne polskie, 1910–1911, 2 tomy); praca ta, stanowiąca przez długi czas jedyne syntetyczne opracowanie tej tematyki, przyniosła mu w 1911 nagrodę AU im. Barczewskiego. Badał stosunki prawne urzędów, rzemiosł i zawodów dawnej Polski, interesował się kwestią nauki prawa w szkołach pod egidą Komisji Edukacji Narodowej. Przygotował do wydania IV tom Corpus Iuris Polonici oraz redagował księgi pamiątkowe poświęcone wybitnym uczonym lwowskim – Oswaldowi Balzerowi i Władysławowi Abrahamowi. Był również redaktorem periodyków „Pamiętnik Historyczno-Prawny” (1925–1939) i „Przewodnik Historyczno-Prawny” (1930–1933). Jan Adamus, uczeń Dąbkowskiego, dokonał szerokiej analizy jego dorobku naukowego. thumb|240px|Grób prof. Przemysława Dąbkowskiego thumb|240px|Tabliczka nagrobna Przemysława Dąbkowskiego Publikacje naukowe Dąbkowskiego miały istotne znaczenie dla nauki polskiej. Do korzystania z jego dzieł w pracy nad redakcją Encyklopedii staropolskiej (1937–1939) przyznał się m.in.