W czerwcu 1997 roku wystartował w 4-osobowym turnieju Brazil Open' 97. W półfinale pokonał przez techniczny nokaut miejscowego zawodnika, aby w walce o tytuł zmierzyć się z innym utytułowanym amerykańskim zapaśnikiem, Kevinem Randlemanem. Erikson znokautował go w 71 sekund ciosem podbródkowym. Niecałe pół roku później zadebiutował w Japonii podczas zawodów Vale Tudo Japan 1997, gdy równie szybko pokonał Holendra Eda de Kruijfa (TKO w 37. sekundzie).

Przez następne dwa lata Erikson nie walczył, zajmując się trenowaniem zapaśników w Purdue University. Do MMA powrócił w listopadzie 1999 roku, gdy podpisał kontrakt z japońską organizacją PRIDE FC. W debiucie na gali PRIDE 8 pokonał przez jednogłośną decyzję Gary'ego Goodridge'a. Rok później doznał swej pierwszej porażki w profesjonalnej karierze, gdy podczas PRIDE 11 poddał się Heathowi Herringowi na skutek duszenia zza pleców. W ciągu dwóch następnych lat stoczył jedynie dwie walki − obie wygrane przez poddanie, w tym z Mattem Skeltonem. W starciu z nim (PRIDE 17) Erikson wykorzystał nietypowe duszenie z dosiadu, gniotąc jedną ręką krtań Skeltona.