do 1931 kierował Seminarium Kultury. W 1929 został mianowany profesorem tytularnym. W latach 1931–1932 był dyrektorem Biblioteki Sejmu Śląskiego w Katowicach. Po powrocie do Lwowa został dyrektorem Muzeum Przemysłu Artystycznego (1932–1936). Od 1935 do 1938 był redaktorem Ziemi Czerwieńskiej. W czasie okupacji sowieckiej Lwowa (1939–1941) pracował na uniwersytecie oraz w bibliotece szkoły średniej. W czasie okupacji niemieckiej (1941–1944) pracował jako urzędnik i brał udział w tajnym nauczaniu na podziemnym UJK we Lwowie (wypromował 5 doktorów i 11 magistrów). Był kierownikiem archiwum ZWZ-AK Obszaru Lwowskiego.
Zmuszony do wyjazdu ze Lwowa we wrześniu 1945 osiadł w Toruniu. Organizował Wydział Humanistyczny Uniwersytetu (był dziekanem w roku akademickim 1947/1948), jako profesor zwyczajny (nominacja w 1945) kierował Katedrą Historii Kultury Polski. Krótko przed śmiercią został członkiem korespondentem PAU (1951), brał udział w pracach Komisji Historycznej i Komisji dla Dziejów Oświaty i Szkolnictwa w Polsce PAU. Od 1920 był również członkiem przybranym Towarzystwa Naukowego we Lwowie, działał w Towarzystwie Naukowym w Toruniu (przewodniczący Wydziału I), Związku Historyków Sztuki i Kultury (wiceprezes), Polskim Towarzystwie Historycznym (członek zarządu).