W Mediolanie utrzymywał rozległe kontakty z arystokracją lombardzką i środowiskami artystycznymi. Ippolita Sforza Bentivoglio, żona Alessandra Bentivoglio, z którą stale współdziałał, namówiła go do rozpoczęcia pisania nowel. Wzmianka o Ippolicie Betivoglio otwiera najsłynniejsze dzieło Bandella, Novelle. Bandello został dworzaninem Bentinvoglia i w tym charakterze udał się w 1508 na dwór Ludwika XI do Blois. Żył w czasach wojen włoskich, często z powodu zawirowań historycznych zmieniając miejsce pobytu. Jeszcze w Mediolanie przebywał u Massimiliano Sforzy. Do jego znajomych zaliczali się wtedy przedstawiciele rodów arystokratycznych (m.in. Atellani i Sanseverino), a ponadto poetki Cecilia Gallerana e Bergamina i Camilla Scarampa e Guidobuona.
Gdy Francuzi zajęli Mediolan i obalili Sforzów, schronienia i protekcji udzieliła Bandello Izabela d'Este Gonzaga. Odbywał wtedy wiele misji dyplomatycznych w północnych Włoszech. Po bitwie pod Bioccą Sforzowie odzyskali Mediolan i w 1522 Bandello mógł powrócić do miasta. W 1525 miasto zajęli Hiszpanie, a dom Bandella został splądrowany. Schronił się wtedy w Mantui, gdzie jego patronem został Francesco Gonzaga − zapoznał się wtedy ze sprawami wojskowymi.