Współczesna nauka (szczególnie historycy Josiah Ober, Robin Osborne czy Kurt Raaflaub) przyjmuje jednak podejście bardziej strukturalistyczne; uznając jego sprawczość, dzisiejsi historycy argumentują, że Klejstenes był w mniejszym stopniu samotnym wizjonerem, a w większym katalizatorem szerszych procesów społecznych, a jego reformy stały się możliwe dzięki specyficznej konwergencji nastrojów antyspartańskich i mobilizacji ludowej (J.Ober: "...To nie Klejstenes, lecz ateński demos (jako wspólnota obywatelska) jest tutaj protagonistą")J. Ober, The Athenian Revolution: Essays on Ancient Greek Democracy and Political Theory, Princeton University Press, Princeton 1996, s. 52, ISBN 978-0-691-0019.
Obalenie tyranii W 510 p.n.e., jako przywódca rodu Alkmeonidów, Klejstenes przyczynił się do obalenia tyranii w Atenach. Stało się to możliwe dzięki wsparciu militarnemu Kleomenesa, króla Sparty, o której pomoc zabiegali Alkmeonidzi przebywający na wygnaniu w wyniku represji po zabójstwie Hipparcha Pizystratydy w 514 p.n.e. Po upadku tyranii Klejstenes przeprowadził w roku 508/507 p.n.e. tzw. reformy Klejstenesa, będące kontynuacją reform Solona. Stały się one podstawą demokracji ateńskiej.