Papieże posoborowi, używając określenia geografia zbawienia, wskazują na bliskość historii i geografii zbawienia, podkreślając w ten sposób, że Bóg działa nie tylko w konkretnym czasie, ale i w określonej przestrzeni. Genezy terminu należy szukać u dominikańskich biblistów-archeologów z Ziemi Świętej. Znamienna jest wizja rektora Szkoły Biblijnej w Jerozolimie Marie-Josepha Lagrange’a, opisywana przez Pierre’a Benoit: "Lagrange projektował studium Biblii przez poznanie naukowe środowiska, w której była ona przeżywana, wypowiadana, spisywana. Jeśli istnieje historia zbawienia, istnieje również geografia zbawienia. Bóg mówił do ludzi pewnego kraju, językiem ich czasów, poprzez ich kulturę.”
Magisterium Kościoła po raz pierwszy używa terminu geografia zbawienia w adhortacji apostolskiej Pawła VI O zwiększonych potrzebach Kościoła w Ziemi Świętej. „Obok <<historii zbawienia>> jest <<geografia zbawienia>>.