Głównym momentem, który najbardziej sformował tę organizację i ukształtował ją, był wybuch I wojny światowej w 1914 roku. Skauci z Rumunii byli najbardziej liczną grupą (takiego rodzaju), która zaangażowała się w walkę zbrojną podczas działań wojennych. Młodzież ta brała udział w działaniu szpitali polowych, łączności, pewna grupa starszych skautów nawet walczyła na pierwszej linii frontu. Do najchwalebniejszych działań z tamtego okresu należy organizowanie na zniszczonych terenach szkół i przedszkoli dla dzieci, aby zachować ciągłość przede wszystkim narodu.
Okres międzywojenny Aktywność skautów podczas wojny dała zaskakujące efekty. Po 1918 roku nastąpił prawdziwy boom skautowy. W roku 1925 liczba członków Organizacji Skautów Rumuńskich wzrosła do 30 000, skauting stał się coraz bardziej popularny, we wszystkich większych miastach znajdowały się drużyny i zaczynały także poszerzać swoją działalność także na tereny wiejskie. Skauting w Rumunii miał szansę stać się proporcjonalnie największy w całej Europie. Niestety dobrą, a wręcz świetną passę przekreśliły wydarzenia z końca lat trzydziestych, kiedy to w Rumunii (podobnie jak w Polsce w 1926 roku) dokonał się autorytarny zamach stanu, który zakończył okres kilkunastoletniej demokracji rumuńskiej. Nacisk władzy na skautów rósł z każdym dniem, miesiącem.