Na cmentarzu chowani byli żydzi sarajewscy – zarówno aszkenazyjczycy, jak i sefardyjczycy, gdyż obie te grupy reprezentowane były w mieście (liczniej Żydzi sefardyjscy). Wśród aszkenazyjczyków dominują nazwiska austro-węgierskie, w jidysz, np. Farkas, Brocziner, Prohaska, czy Rothkopf. Na grobach sefardyjczyków dominuje język hebrajski i ladino, a nazwiska brzmią bardziej południowo, np. Kampos, Montiljo, Tolentino, Papo, czy Brazil-Levy.
Oblężenie Sarajewa
O ile cmentarz był właściwie zapomniany przed oblężeniem Sarajewa w 1992, o tyle w czasie tych walk odegrał strategiczną rolę. Z górnych partii nekropolii Serbowie ostrzeliwali Starówkę i dzielnice mieszkaniowe przez kilka miesięcy, a wycofując się zaminowali cały teren cmentarny. Wykrywanie i likwidacja min trwała ponad pół roku i została przeprowadzona przez organizację Norwegian People’s Aid. Według Karla-Markusa Gaußa, to właśnie z okolic cmentarza strzelał snajper, który zabił Suadę Dilberović – studentkę medycyny, pierwszą ofiarę oblężenia Sarajewa.