W rezultacie w 1727 wspólnota monastyczna liczyła 38 zakonnic.
W II połowie XVIII w. przystąpiono do rozbudowy klasztoru. Na miejscu dawnej drewnianej cerkwi wzniesiono kamienny sobór Narodzenia Pańskiego, poświęcony w 1773, do którego sześć lat później dobudowano kaplicę Tichwińskiej Ikony Matki Bożej. W 1795 cały kompleks monasterski otoczono murem z basztami. Klasztor otrzymywał liczne ofiary ze strony zamożnych wiernych, w tym rodziny carskiej. Jeszcze w 1800 wzniesiono nad bramą wjazdową do klasztoru nadbramną cerkiew Obrazu Chrystusa Nie Ludzką Ręką Uczynionego. Została ona wyposażona z darów przekazanych przez carycę Marię Fiodorownę oraz wielkie księżne Marię, Katarzynę i Annę.
W 1810, w czasie wizyty Aleksandra I i jego żony Elżbiety Aleksiejewny, para carska oraz caryca matka przekazali dary pieniężne na budowę nowej cerkwi klasztornej w miejsce dotychczasowego soboru. Podjęte dwa lata później prace zakończyły się jednak fiaskiem, gdy niedokończona świątynia zawaliła się. W czasie wojny francusko-rosyjskiej w 1812 mniszki zostały ewakuowane do guberni jarosławskiej. Budowę soboru monasterskiego zakończono dopiero w 1820. W 1832 wzniesiono również cerkiew Trójcy Świętej. Od 1834 mniszki prowadziły przytułek dla sierot. Kolejną cerkiew, tym razem pod wezwaniem św. Mikołaja, poświęcono w 1882.