Kopulacje odbywają się na roślinach żywicielskich od końca kwietnia do końca czerwca. Zapłodnione samice po kilku dniach składają jaja w tutkach uformowanych z młodych liści odpowiedniej wielkości i miękkości. Samica najpierw nadgryza poprzecznie nerw główny, a następnie wygryza dwa poprzeczne wcięcia szerokości około 1 mm z obu stron liścia, kierujące się do nadgryzienia (miny) na owym nerwie. Kierunek tych wcięć może być prostopadły do nieco ukośnego względem nerwu głównego. W przypadku klapowanych liści dębu jedno wcięcie (leżące między klapami) jest krótsze niż drugie (zaczynające się na klapie). Następnie wykonywany jest szereg rozmaitych nacięć nerwów głównego i bocznych oraz samej blaszki liściowej. Tak przygotowany liść jest pozostawiany na kilka godzin celem podwiędnięcia. Samica wraca do niego zwykle nocą. Najpierw składane są doosiowo naprzeciwległe połówki zwiędniętej części. Następnie składane jest doń 1 jajo, a wyjątkowo więcej jaj (maksymalnie 5 lub 7 według innego źródła). Przyklejane są one do skórki liścia lepką wydzieliną gruczołów dodatkowych. Następnie samica przystępuje do zwijania obu połówek od wierzchołka ku szypułce liścia, tak że powstaje cylinder wzmocniony na górnym brzegu pionowo umiejscowionym nerwem głównym, a u dołu zamknięty przez podwinięte brzegi liścia.