mały|240x240px|Prowincja łęczycka (1138-1231) i księstwo łęczyckie (1231-1239/1243) obejmowały ziemię łęczycką, ziemię sieradzką i kasztelanie zapilickie (na różowo). Z księstwa zostały wydzielone kasztelanie zapilickie w 1239 (lub 1243) oraz księstwo sieradzkie w 1264. mały|240x240px|Księstwo łęczyckie (na zielono) pod koniec XIII w. Księstwo łęczyckie () – księstwo istniejące na ziemi łęczyckiej w latach 1231–1352, ziemi sieradzkiej w latach 1231−1264 i trzech kasztelaniach zapilickich (nadpilickich) w latach 1231−1243.
Księstwo łęczyckie powstało z przekształcenia prowincji łęczyckiej powstałej na przełomie XI i XII w. W wiekach XI i XII terytorium prowincji łęczyckiej i księstwa łęczyckiego pokrywało się z terytorium pierwotnego archidiakonatu łęczyckiego, przed wydzieleniem z niego archidiakonatu uniejowskiego i kurzelowskiego na przełomie XIII i XIV wieku (uniejowski 1301 r., kurzelowski 1306 r.) oraz przed włączeniem do niego obszaru późniejszego dekanatu rawskiego (Rawa, Łowicz), politycznie należącego do Mazowsza (pierwotny dekanat rawski został przekształcony w archidiakonat łowicki w 1522 r.).