Karmione są przez oboje rodziców. W pełni opierzone po 16–17 dniach, stają się niezależne po 30–35 dniach.
Podgatunki Wyróżnia się następujące podgatunki: Butorides virescens anthonyi (Mearns, 1895) – zachodnie USA, północna Kalifornia Dolna (Meksyk) Butorides virescens frazari (Brewster, 1888) – południowa Kalifornia Dolna (Meksyk) Butorides virescens virescens (Linnaeus, 1758) – środkowe i wschodnie USA i wschodnia Kanada do Panamy i Karaibów; populację z Karaibów (bez Bahamów) wyróżniano dawniej jako podgatunek maculata. Butorides virescens bahamensis (Brewster, 1888) – Bahamy
Status i zagrożenia Przez IUCN czapla zielona od 2014 roku traktowana jest jako podgatunek czapli zielonawej (Butorides striata), która ma status gatunku najmniejszej troski (LC – Least Concern). Przed 2014 rokiem IUCN klasyfikowała czaplę zieloną jako odrębny gatunek i zaliczała ją do kategorii najmniejszej troski. Ludzkie działania źle odbijają się na czaplach. Dawniej mogły być łapane dla pożywienia. Pestycydy zbierają się w czaplich tkankach, co je zabija.