Inne zalety: Możliwe powlekanie jedynie na części powierzchni. Nie potrzeba zaawansowanego sprzętu. Dowolnie można wybierać masę i grubość osadzanej powłoki. Doskonałe mikrowygładzanie. Uzupełnianie surowców może następować automatycznie. Nie potrzeba skomplikowanej filtracji. Można uzyskać powierzchnie od matowych do o wysokim połysku.
Wadą jest zużywanie się substratów i konieczność ich uzupełniania lub wymiany.
Nakładanie Najpowszechniejszą technologią bezprądowego powlekania niklem jest wykorzystywanie fosforu. Zawartość fosforu w takiej powłoce może się wahać od 2% do 14%. Tego typu powłoki stosuje się w przypadku gdy potrzeba dużej odporności na ścieranie, odpowiedniej twardości oraz przy ochronie przed korozją. Przykładowe produkty to zawory bezpieczeństwa szybów naftowych, wirniki, wały itp. Często tego typu technologię stosuje się również przy produkcji obwodów drukowanych, zazwyczaj z dodatkową powłoką złota w celu ochrony przed korozją.
Z powodu wysokiej twardości powłoki może ona zostać użyta do ochrony zużytych części. Powłoki grubości 25 do 100 mikrometrów mogą być nałożone i mechanicznie obrobione do właściwego kształtu. Jednolitość osadzania oznacza możliwość wykorzystania do powlekania skomplikowanych elementów, na których niemożliwe jest osadzenie innego typu twardych powłok (np. chromu).
Bibliografia
Kategoria:Inżynieria powierzchni Kategoria:Nikiel