Pozycja klasztoru szybko wzrastała; jednym z jego mnichów był patriarcha moskiewski i całej Rusi Hiob. W XVI i XVII w. kontynuowano rozbudowę klasztoru ze środków prywatnych dobroczyńców. W 1681 w pożarze uległ zniszczeniu jeden z budynków mieszkalnych; w czasie odbudowy wzniesiono również cerkiew św. Jana Teologa nad bramą wjazdową do monasteru (następnie zamurowaną). W 1819 powstał drugi sobór klasztorny – Trójcy Świętej.
W 1918 klasztor został zamknięty, zaś pięć lat później formalnie zlikwidowany przez władze. Jego reaktywacja miała miejsce dopiero w 1997 na mocy dekretu arcybiskupa twerskiego i kaszyńskiego Wiktora (Olejnika). Jego pierwszym przełożonym po odnowieniu został ihumen Hermogen (Czirkow). Mnisi wrócili jednak tylko do części pierwotnego kompleksu budynków, gdyż cerkiew Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni z refektarzem została zaadaptowana na muzeum, zaś inne budynki zostały całkowicie zdewastowane. Główny sobór, przywrócony do użytku liturgicznego, stracił większość wyposażenia – istniejący w nim ikonostas jest współczesny.
Mnisi prowadzą działalność dobroczynną i edukacyjną (ośrodek kulturalny dla dzieci i młodzieży), klasztor jest znaczącym ośrodkiem pielgrzymkowym na ziemi twerskiej.