Po jej niepowodzeniu (przegrana druga bitwa nad Marną) zwolennik zawieszenia broni. Jednakże po poznaniu twardych i niekorzystnych warunków podyktowanych przez kraje Ententy II Rzeszy, domagał się podtrzymania walk za wszelką cenę. W październiku 1918 zdymisjonowany przez cesarza Wilhelma II, złożył rezygnację z funkcji dowódczych.

Po zawieszeniu broni schronił się w Szwecji (zbiegł tam w przebraniuFor The History Channel. Film dokumentalny: I wojna światowa Śmierć chwały, 1997.), gdzie pracował nad publikacjami na tematy wojenne. Próbował dowodzić w nich, że wojna nie zakończyła się przegraną Niemiec. Po powrocie do Niemiec związał się z powstającym ruchem nazistowskim, brał udział w puczu Kappa (1920) i współorganizował z Hitlerem pucz monachijski (1923), w wyniku którego został aresztowany. Jednakże podczas procesu przez sąd oczyszczony z zarzutów i uniewinniony. W roku 1924 wsparł finansowo alchemika Franza Tausenda oczarowany możliwością transmutacji rtęci w złoto. Środki te zostały zdefraudowane przez Tausenda, za co 5 lutego 1931 został skazany przez sąd przysięgłych w Monachium na 3 lata i 8 miesięcy więzienia.