W 1820 r. z woli ojca wstąpił do wojska. Służył w randze junkra w Kurlandzkim Pułku Dragonów. W trakcie służby wojskowej podtrzymywał swoje kontakty z dekabrystami, zwłaszcza z Towarzystwa Południowego (Pawieł Pestel, Sergiej Wołkoński, , Konrad Rylejew) oraz pisarzami (Hryhorij Kwitka-Osnowjanenko, Jewhen Hrebinka). Armię opuścił w 1824 roku w stopniu porucznika.
Od tego czasu aż do śmierci przebywał głównie w swoim majątku we wsi Turówka (Турівка - obecnie rejon koriukowski). Poślubił córkę pryłuckiego ziemianina Juliannę Rakowicz, z którą miał dziesięcioro dzieciМикола Маркевич, ur. 7 lutego 1804, zm. 21 lipca 1860 na rodovid.org. Najbardziej znanym jego potomkiem jest (1830–1907), działacz społeczny, etnograf, muzyk, filantrop. Mykoła Markewycz przez wiele lat przyjaźnił się z Tarasem Szewczenką, który dedykował mu wiersz "Бандуристе, орле сизий!" ("Bandurzysto, orle siwy!"). Szewczenko czerpał też inspirację z prac historycznych Markewycza (por. "Gamalej", "Noc Tarasa", "Iwan Pidkowa").