Każdy z tych czterech rękopisów ma jednak pewne braki, co utrudnia odtworzenie tekstu grupy i ustalenie wszystkich charakterystycznych dla niej wariantów tekstualnych.
Jacob Greelings zaliczył do tej grupy również te rękopisy, które von Soden zaliczał do innej rodziny K1: Kodeks Watykański Gr. 354, Kodeks Moskiewski II oraz Codex Athous Dionysius. Greelings zaliczył ponadto do tej grupy Kodeks Naniański (U) oraz minuskuły: 44, 65, 98, 219, oraz 422. Greelings wyliczył 89 wariantów tej rodziny w Marku 4 i potwierdził opinię Sodena, że rękopisy E, F, G, H stanowić winny trzon tej grupyJacob Greelings, Family E and Its Allies in Mark (Studies and Documents, XXXI; Salt Lake City, UT, 1968).. Frederik Wisse nie wliczał do tej grupy rękopisu U, sugerował natomiast, by wliczyć do niej minuskuł 271.
Według Claremont Profile Method, tj. metody wielokrotnych wariantów, którą to metodę rozwinął Wisse, w trzech testowych rozdziałach Ewangelii Łukasza (1; 10;