Pałac jednak został dopuszczony do rozpowszechniania i 10 listopada 1980 roku ukazał się na ekranach kin.
Odbiór Filmoznawca podkreślił znaczenie Pałacu dla polskiego kina, analizując film z perspektywy teorii postkolonialnej. Odwołując się, m.in., do teorii Frantza Fanona i , Jagielski zwrócił uwagę na możliwość ich zastosowania do filmów o wyzysku chłopów przez szlachtę (późniejsze ziemiaństwo). Po opuszczeniu dworu przez ziemian Jakub dopiero kształtuje swoją tożsamość, marząc przede wszystkim o zajęciu miejsca na drabinie społecznej, okupowanego dotąd przez chlebodawców. Po traumatycznych dla chłopów stuleciach zależności od szlachty Jakub, jako pasterz, nie potrafi myśleć jednak o emancypacji w kategoriach innych niż dwór szlachecki, a więc pozostanie nieautentyczny. W fantazjach Jakuba pojawia się reminiscencja powstania chłopskiego, kończąca się zdemolowaniem pałacu i polowaniem na ziemian. Film zawiera też obrazoburcze sceny świadczące o braku szacunku chłopów dla etosu szlacheckiego, na przykład kopulację z portretem włościanki.